آیا زندگی کردن بیهوده و یاوه است ؟

اینان هرگز از تحقیری که نظام اجتماعی آنان ، نظام استثمار گر نسبت به انسان روا می دارد و او را در این سیستم له می کند ، ارزش هایش را باز می ستاند و او را تفاله می کند تا سرمایه اندوزی افزونی برایشان فراهم آید سخن به میان نمی آورند ؛ بی آنکه به دنبال علل این گونه زندگی که در آن انسان مفهومی همسان پیچ و مهره دارد باشند تنها معلول را می بینند .
انسان در شرایط خاص تاریخی – اقلیمی برای آنان مطرح نیست شاید به زعم آقایان تاریخ و اقلیم اهمیتی ندارد و آقایان خیلی سخاوتمند ! می خواهند در ژست پیامبرانه ی خود توده های محروم را به بیهودگی زندگی دلخوش دارند تا همشهریان و هموطنان گرامی همچنان به چپاول و غارت ادامه دهند .
چنین استنباط می کنند که در عصر ماشین ، در عصر نورفشان های آسمانی و موشک ، جنگ دکمه ای ، انسان ، انسان خوبی نیست و هرگونه عواطف و احساسات والای انسانی او در قبال پیشرفت تکنولوژی مرده است. فاصله طبقات باید همچنان باقی بماند و حاکم و محکوم جبری تاریخی است . همین است که هست . خودکشی در این عصر بزرگترین و ستایش انگیز ترین اقدام انسان است.آنکه سرمایه دارد ، رفاه دارد و حاکم است ، زندگی می کند و آنکه سرمایه ندارن و نمی تواند داشته باشد محکوم است و باید بمیرد …!

پیشرفت علم برای اسیر ماندن انسان در زندگی نیست . شکی نیست که تکنولوژی برای اسارت نیست ، برای بهزیستن ، مهار نیرو های طبیعت ، فراتر رفتن و مسلط شدن انسان بر جهان پیرامون خویش است . مساله اینجاست که ما در کدام سیستم ، تکنولوژی را مطرح و ارزشیابی می کنیم و در کدام سیستم آن را محکوم می کنیم ؟

درد همین جاست که در کشور های استعمار زده بی آنکه به سیستم و نظام اجتماعی توجهی شود ناگهان درماندگی اسنان در عصر ماشین به چشم می خورد .

این کلی بافی ها ، این دم از زندگی ماشینی زدن ، این خود را برده ی تکنولوژی انگاشتن ، یکی از مدل های خاصی است که سخت رواج یافته و حتی نادانسته در انشای دانش آموزان نیز متاسفانه راه یافته .
این نما انحطاط اخلاقی را موجه جلوه می دهد ، شعار با مشت خالی را گسترش می دهد ، هراس و واهمه ی بی جهتی را برای مبارزه دامن می زند چرا که کارخانه های اسلحه سازی نیز به حساب تکنولوژی و تکامل و پیشرفت تکنیک و ماشین رشد می کنند !

بی ارزش انگاشتن انسان ، جبری بودن انتظار او ، یاوه بودن تلاش در زندگی کار ما نیست که صد ها سال پیش با خوردن شوربای مردار ، در قحط سالی ، در کوچه ها جان می سپردیم ولی عوارض و مالیات و باج را می پرداختیم و اینک در شیوه ای دیگر و همه جانبه تر غارت می شویم .

نه تلاش ما یاوه نیست !!!

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: